Recent Changes

home edited ... "Le Tour de France 2012" Καλή πλοήγηση L’ origineduvélo Η ιστορία του ποδήλατου …

...

"Le Tour de France 2012"
Καλή πλοήγηση
L’ origineduvélo
Η ιστορία του ποδήλατου
Ιστορία
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%BF%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%BF
Δεν υπάρχει συγκεκριμένη χρονολογία στην οποία να αποδίδεται η εφεύρεση του ποδηλάτου, επομένως ούτε συγκεκριμένος ‘εφευρέτης’ αυτού. Πολύ πριν την εμφάνιση κάποιας κατασκευής παρόμοιας με ένα τυπικό σύγχρονο ποδήλατο, έχει καταγραφεί ένα ποικίλο φάσμα οχημάτων που εκμεταλλεύονταν μόνο τη μυϊκή δύναμη του αναβάτη τους. Μία από τις κατασκευές αυτές, που από πολλούς θεωρείται ο πρόγονος του ποδηλάτου, ήταν η ‘draisienne’. Η draisienne κατασκευάστηκε από τον Γερμανό βαρόνο Καρλ Φον Ντράις, το 1817 (η ονομασία ‘draisienne’ αποτελεί γαλλική απόδοση του ονόματος του κατασκευαστή της). Η draisienne ήταν σχεδόν εξ’ολοκλήρου κατασκευασμένη από ξύλο. Μη διαθέτοντας πετάλια, ο αναβάτης την έθετε σε κίνηση σπρώχνοντας με τα πόδια του προς τα πίσω. Η κατασκευή του Φον Ντράις έγινε γνωστή και ως hobby-horse, αντανακλώντας την πεποίθηση των οπαδών της ότι θα αντικαθιστούσε το βασικό μεταφορικό μέσο του 19ου αιώνα, το άλογο.
Το 1839, ο Σκωτσέζος σιδηρουργός Κιρκπάτρικ Μακμίλαν σχεδιάζει την ‘velocipede’. Ο Μακμίλαν βελτίωσε την κατασκευή του Φον Ντράις, εισάγοντας τη χρήση των πεταλιών, συνδεδεμένων με ράβδους με τον οπίσθιο τροχό. Με αυτό τον τρόπο, ο αναβάτης δεν ήταν πλέον αναγκασμένος να φέρνει τα πόδια του σε επαφή με το έδαφος, κάτι που περιόριζε σημαντικά την ταχύτητα του οχήματος. Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1860, ο Γάλλος Πιέρ Μισώ αλλάζει το σχέδιο της velocipede, συνδέοντας τα πετάλια απευθείας με τον μπροστινό τροχό. Αργότερα, ο Μισώ θα εισάγει τη χρήση συμπαγούς καουτσούκ στους τροχούς, δείχνοντας ουσιαστικά το δρόμο προς τα γνωστά στις μέρες μας λάστιχα. Το 1870 οι Βρετανοί Τζέιμς Στάρλεϋ και Γουίλλιαμ Χίλμαν σχεδιάζουν ένα ποδήλατο με αρκετά μεγαλύτερο μπροστινό τροχό. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνουν την εκπληκτική, για την εποχή, ταχύτητα των 24 χλμ/ώρα. Το μοντέλο που κατασκεύασαν ονομάστηκε ‘ariel’ και ήταν το πρώτο ποδήλατο εξ’ ολοκλήρου κατασκευασμένο από μέταλλο. Βασικό μειονέκτημα του μεγέθους του μπροστινού τροχού του ariel αποτελούσε η ιδιαίτερα υψηλή θέση της σέλας που, λόγω της φτωχής κατανομής βάρους, είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της ασφάλειας του αναβάτη.
Στην Αγγλία, στα χαρακτηριστικά ποδήλατα με μεγάλο μπροστινό τροχό, αποδόθηκε η χαϊδευτική ονομασία ‘penny-farthings’. Η αιτία βρίσκεται στην παρομοίωση του μεγέθους των τροχών ενός τέτοιου ποδηλάτου με τα νομίσματα της εποχής: Ο μεγάλος μπροστινός τροχός δίπλα στον μικρό οπίσθιο, θύμιζε το μεγάλο νόμισμα του ενός penny δίπλα σε αυτό του ενός farthing. Τα επόμενα χρόνια, μια σειρά από ενδιαφέρουσες ιδέες και εφευρέσεις εφαρμόζονται στο ποδήλατο, βελτιώνοντας το συνεχώς: η μετάδοση κίνησης μέσω αλυσίδας, η χρήση ταχυτήτων, τα φρένα, ο ‘κούφιος’ σκελετός, το ‘δυναμό’ και η σαμπρέλα αποτελούν τις πλέον χαρακτηριστικές αυτών των εφευρέσεων. Για παράδειγμα, μετά την εισαγωγή της αλυσίδας και των ταχυτήτων, δεν υπήρχε η ανάγκη ένα ποδήλατο να διαθέτει μεγάλου μεγέθους μπροστινό τροχό προκειμένου να κατορθώνει μεγάλες ταχύτητες. Έτσι, το 1885 είναι η χρονιά που κατασκευάζεται το μοντέλο ‘rover’, που συχνά χαρακτηρίζεται ως το πρώτο σύγχρονο ποδήλατο. Κατασκευαστής του ήταν ο Τζον Κεμπ Στάρλεϋ, ανιψιός του Τζέιμς Στάρλεϋ.
Η επιστροφή σε μικρότερου μεγέθους τροχούς βελτίωσε σημαντικά την άνεση με την οποία κανείς θα μπορούσε πλέον να κάνει ποδήλατο. Ως φυσικό επακόλουθο, τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα το ενδιαφέρον του αγοραστικού κοινού για το ποδήλατο έχει αυξηθεί κατακόρυφα. Με το πέρασμα στον 20ο αιώνα ένας μεγάλος αριθμός ποδηλατικών λεσχών κατακλύζει και τις δύο πλευρές του ατλαντικού ωκεανού, αντικατοπτρίζοντας την καινούργια μόδα. Παράλληλα, εμφανίζονται οι πρώτες βιομηχανίες κατασκευής ποδηλάτων. Ως παράδειγμα μπορεί να αναφερθεί η βιομηχανία Raleigh, η οποία λίγα χρόνια μετά την ίδρυσή της έφτασε να παράγει περίπου 30.000 ποδήλατα το χρόνο. Ιδρυτής της ήταν ο Άγγλος Φρανκ Μπάουντεν. Μέσα στο πρώτο μισό τα μέσα του 20ου αιώνα, το ποδήλατο έχει γίνει το βασικό μέσο μετακίνησης για εκατομμύρια κατοίκους του πλανήτη. Ιδιαίτερα βοηθητική προς αυτή την κατεύθυνση ήταν η επαφή πολλών υπανάπτυκτων χωρών με τις ευρωπαϊκές χώρες, λόγω της αποικιοκρατίας. Από την άλλη πλευρά βέβαια, η ανάπτυξη των μηχανοκίνητων μέσων μεταφοράς είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί αρκετά το ενδιαφέρον για το ποδήλατο σε αρκετές ανεπτυγμένες χώρες. Εξαίρεση αποτελούν ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία, η Δανία και η Ολλανδία, στις οποίες η χρήση του ποδηλάτου διατηρήθηκε σε υψηλά επίπεδα.
Στην Ελλάδα το πρώτο ποδήλατο ήρθε το 1885, ενώ το 1890, τη χρονιά ίδρυσης της Διεθνούς Ποδηλατικής Ομοσπονδίας, έγιναν οι πρώτοι ποδηλατικοί αγώνες. Το πρώτο ποδηλατοδρόμιο της χώρας κατασκευάζεται στην Αθήνα για τις ανάγκες των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων, Πρόκειται για το μετέπειτα ποδοσφαιρικό Γήπεδο Καραϊσκάκη. Στους Αγώνες του 1896 οι ποδηλάτες Κωνσταντινίδης και Παρασκευόπουλος αναδεικνύονται Ολυμπιονίκες στα δύο αγωνίσματα ποδηλασίας (85 και 320 χιλιόμετρα αντίστοιχα). Στην Ελλάδα το πρώτο ελληνικό ποδήλατο με χειροποίητο σκελετό κατασκευάστηκε από την Rafbikes (HERMES) στο Ναύπλιο. Yπάρχουν διάφορες βιομηχανίες κατασκευής ποδηλάτων.
Η ιστορία του ποδηλάτου
http://www.athlisis.gr/sport/sports/1046-%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%B7%CE%BB%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%85
Το ποδήλατο αν το καλοσκεφτούμε δεν είναι εφεύρεση του ενός, αλλά συλλογική. Αυτό που είχε φτιάξει ο πρώτος, το βελτίωσε ο δεύτερος, έβαλε κάτι παραπάνω ο τρίτος... και από δω παν κι άλλοι!!
Η πρώτη απτή εμφάνιση του ποδηλάτου, με τελείως διαφορετική κατασκευή από τα σημερινά, ήταν γύρω στο 1750 στη Νυρεμβέργη.
Αυτός ο πρώτος παππούς του ποδηλάτου ήταν τόσο απλός που δεν είχε ούτε πετάλια, ούτε τιμόνι, και ήταν εξολοκλήρου κατασκευασμένος από ξύλο!!
Το 1817 στη Γερμανία, ο βαρώνος Karl von Drais, θέλοντας ένα μεταφορικό μέσο για τη βόλτα του στους κήπους του, κατασκεύασε από ξύλο και αυτός την ντρεζίνα (draisienne) που πήρε το όνομα της από το επώνυμο του.
Η διαφορά με το προηγούμενο ήταν πως είχε τιμόνι, αλλά η κίνηση εξακολουθούσε να γίνεται ουσιαστικά περπατώντας και τσουλώντας αυτό το όχημα! Γι' αυτό και πήρε το όνομα «μηχανή περπατήματος».
Φιλοδοξία του βαρώνου ήταν να αντικαταστήσει το άλογο σαν μεταφορικό μέσο, γι' αυτό και το έλεγαν και hobby-horse ή dadny-horse!!
Την επόμενη χρονιά στη Μεγάλη Βρετανία, ο Dennis Johnson αντικατέστησε πολλά ξύλινα κομμάτια της ντρεζίνας με μεταλλικά.
Μερικά χρόνια αργότερα, το 1839 στη Σκωτία, ο Kirkpatrick Macmillan ήταν ο πρώτος που έβαλε πετάλια και τα συνέδεσε με την πίσω ρόδα, αλλά χωρίς αλυσίδα. Φανταστείτε κάτι σαν τα παιδικά αυτοκινητάκια που κινούνται με τα πόδια, όχι περπατώντας όμως!
Το 1960 στη Γαλλία, ο Pierre Michaux τοποθέτησε τα πετάλια στην μπροστινή ρόδα, δημιουργώντας το Velocipede, που σημαίνει «γρήγορα πόδια». Επίσης αύξησε το μέγεθος της εν λόγω ρόδας και έβαλε λάστιχα από σκληρό καουτσούκ. Μέχρι τότε οι ρόδες ήταν κυρίως ξύλινες και χωρίς καθόλου λάστιχα!
Η πρώτη εμφάνιση του διπλού ποδήλατου έγινε το 1886 και είχε 4 ρόδες: δύο μεγάλες και δύο μικρές. Οι αναβάτες ουσιαστικά κάθονταν ανάμεσα στις δύο μεγάλες ρόδες και είχαν τις μικρές για να μην πέφτουν!!
Συνεχίζοντας την ιστορία του ποδηλατου, φτάνουμε στο 1870, όπου οι James Starley και William Hillman στη Βρετανία, κατασκεύασαν την Ariel, με πολύ μεγαλύτερη την μπροστινή ρόδα με τα πετάλια.
Η φιλοσοφία τους ήταν πως, όσο μεγαλύτερη η ρόδα (η οποία πολλές φορές κατασκευαζόταν με βάση το μήκος του ποδιού του αναβάτη!), τόσο μεγαλύτερη απόσταση θα διένυε σε κάθε περιστροφή των πεταλιών.
Εκείνη την εποχή το αποκαλούσαν και penny-farthing, επειδή οι ρόδες τους είχαν περίπου την αναλογία των εν λόγω κερμάτων στο μέγεθος!
Με αυτή την απλή μετατροπή, το ποδήλατο μπορούσε να φτάσει ταχύτητες έως και 24 χιλιομέτρων την ώρα.
Να αναφέρουμε πως η μέση ταχύτητα ενός αυτοκινήτου σε μποτιλιάρισμα σήμερα, είναι περίπου 17 χιλιόμετρα την ώρα!!
Λόγω όμως του ύψους του και επειδή οι δρόμοι ήταν σε πολύ κακή κατάσταση και γεμάτοι χαλίκια, υπήρχαν πάρα πολύ συχνές πτώσεις και τραυματισμοί!
Η τελική μορφή του ποδηλάτου...
Το 1885 έγινε η κυριότερη μετατροπή και από τότε το ποδήλατο πήρε την κλασική του εμφάνιση με τις δύο ίδιες ρόδες, την αλυσίδα που δίνει κίνηση στην πίσω ρόδα και τις μεταλλικές ακτίνες.
Σε αυτό βοήθησε πολύ και η εξέλιξη της μεταλλουργίας. Υπεύθυνος για όλα αυτά καθώς και για τη σαμπρέλα και τις ταχύτητες ήταν ο ανιψιός του James, ο John Kemp Starley.
Επίσης άλλαξε τον σκελετό με κούφιο μεταλλικό μειώνοντας το βάρος του ποδηλάτου. Το μοντέλο αυτό το ονόμασε rover!!
Αξίζει να αναφέρουμε επίσης πως το 1885, το ποδήλατο έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην Ελλάδα!
Τρία χρόνια μετά, το 1888, ο γιατρός Dr. John Boyd Dunlop, θέλοντας να κάνει τις βόλτες του γιού του με το ποδηλατάκι του πιο άνετες, άλλαξε τα υπάρχοντα λάστιχα από καουτσούκ με λάστιχα πεπιεσμένου αέρα!
Περιττό να αναφέρουμε πως ο εν λόγω γιατρός ήταν ο ιδρυτής τη γνωστής εταιρείας ελαστικών!!
Από εκεί και μετά πέρασαν 59 χρόνια και το 1947 αντικαταστάθηκε ο μεταλλικός σκελετός με αλουμίνιο, ίδιο με αυτό που χρησιμοποιούσαν στα αεροπλάνα.
Το 1965 βγήκε στην αγορά ένα μίνι ποδήλατο, και φτάνοντας στο 1970 βλέπουμε την εμφάνιση του πολύ δημοφιλούς στις μέρες μας mountain bike!
ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΔΗΛΑΤΟΥ
http://kapogiannis-bikes.gr/?page_id=1229
Ποδήλατοονομάζεται το δίτροχο (μερικές φορές τρίτροχο) όχημα, που κινείται καθώς ο αναβάτης του χρησιμοποιεί τη μυϊκή δύναμη των ποδιών του. Το ποδήλατο αποτελεί ένα ιδιαίτερα διαδεδομένο μεταφορικό μέσο. Ο αριθμός των ποδηλάτων του πλανήτη στις μέρες μας υπολογίζεται ότι ξεπερνά το ένα δισεκατομμύριο. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ποδηλάτου αποτελεί η δυνατότητα του να ανταποκρίνεται σε αρκετά διαφορετικές απαιτήσεις, όπως είναι η μετακίνηση, η άθληση και η ψυχαγωγία.
Στην κλασική του μορφή, το ποδήλατο αποτελείται από δύο τροχούς, οι οποίοι βρίσκονται ο ένας πίσω από τον άλλο και συνδέονται μεταξύ τους με μεταλλικό σκελετό. Βασικά επίσης μέρη ενός τυπικού ποδήλατου αποτελούν το τιμόνι, η σέλα, το σύστημα μετάδοσης της κίνησης και τα φρένα. Ως συμπληρωματικός εξοπλισμός, όχι δηλαδή απαραίτητος για τη λειτουργικότητα του ποδηλάτου, χρησιμοποιείται ένα πλήθος από εξαρτήματα.
Draisienne
Δεν υπάρχει σιγκεκριμένη χρονολογία στην οποία να αποδίδεται η εφεύρεση του ποδηλάτου, επομένως ούτε συγκεκριμένος ‘εφευρέτης’ αυτού. Πολύ πριν την εμφάνιση κάποιας κατασκευής παρόμοιας με ένα τυπικό σύγχρονο ποδήλατο, έχει καταγραφεί ένα ποικίλο φάσμα οχημάτων που εκμεταλλεύονταν μόνο τη μυϊκή δύναμη του αναβάτη τους. Μία από τις κατασκευές αυτές, που από πολλούς θεωρείται ο πρόγονος του ποδηλάτου, ήταν η ‘draisienne’. Την κατασκευή αυτή την ανακάλυψε ο βαρώνος von Drais, η οποία θα τον βοηθούσε να μετακινηθεί στους βασιλικούς κήπους πιο γρήγορα. Η μηχανή περπατήματος είχε δύο ισομεγέθεις τροχούς όπου στον μπροστινό υπήρχε η δυνατότητα να ακουμπήσει κανείς το πόδι του.
Ο τρόπος λειτουργίας του ήταν αρκετά απλός. Ο αναβάτης έπρεπε να δίνει ώθηση με το ένα του πόδι. Η “μηχανή” έγινε γνωστή με το όνομα Draisienne ή αλλιώς “αλογάκι για χόμπι” (hobby horse). Ήταν κατασκευασμένο πλήρως από ξύλο. Δεν έγινε ευρέως γνωστό, αφού δεν είχε την δυνατότητα να κυλήσει πουθενά αλλού, πέρα από πολύ καλά στρωμένους δρόμους, όπως τα πάρκα και οι κήποι.
Το πρώτο καταγεγραμμένο ταξίδι ποδηλάτου, έγινε από τον ίδιο τον Drais, στις 2 Ιουνίου 1817 από το Mannheim στο Rheinau και το επόμενο από το Gernsbach στο Baden – Baden.
Ariel Bike
Το 1839, ο Σκωτσέζος σιδηρουργός Κιρκπάτρικ Μακμίλαν σχεδιάζει την ‘velocipede’. Ο Μακμίλαν βελτίωσε την κατασκευή του Φον Ντράις, εισάγοντας τη χρήση των πεταλιών, συνδεδεμένων με ράβδους με τον οπίσθιο τροχό. Με αυτό τον τρόπο, ο αναβάτης δεν ήταν πλέον αναγκασμένος να φέρνει τα πόδια του σε επαφή με το έδαφος, κάτι που περιόριζε σημαντικά την ταχύτητα του οχήματος. Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1860, ο Γάλλος Πιέρ Μισώ αλλάζει το σχέδιο της velocipede, συνδέοντας τα πετάλια απευθείας με τον μπροστινό τροχό. Αργότερα, ο Μισώ θα εισάγει τη χρήση συμπαγούς καουτσούκ στους τροχούς, δείχνοντας ουσιαστικά το δρόμο προς τα γνωστά στις μέρες μας λάστιχα. Το 1870 οι Βρετανοί Τζέιμς Στάρλεϋ και Γουίλλιαμ Χίλμανσχεδιάζουν ένα ποδήλατο με αρκετά μεγαλύτερο μπροστινό τροχό. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνουν την εκπληκτική, για την εποχή, ταχύτητα των 24 χλμ/ώρα. Το μοντέλο που κατασκεύασαν ονομάστηκε ‘ariel’ και ήταν το πρώτο ποδήλατο εξ’ ολοκλήρου κατασκευασμένο από μέταλλο. Βασικό μειονέκτημα του μεγέθους του μπροστινού τροχού του ariel αποτελούσε η ιδιαίτερα υψηλή θέση της σέλας που, λόγω της φτωχής κατανομής βάρους, είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της ασφάλειας του αναβάτη.
Rover Bicycle
Τα επόμενα χρόνια, μια σειρά από ενδιαφέρουσες ιδέες και εφευρέσεις εφαρμόζονται στο ποδήλατο,βελτιώνοντας το συνεχώς: η μετάδοση κίνησης μέσω αλυσίδας, η χρήση ταχυτήτων, τα φρένα, ο ‘κούφιος’ σκελετός, το ‘δυναμό’ και η σαμπρέλα αποτελούν τις πλέον χαρακτηριστικές αυτών των εφευρέσεων. Για παράδειγμα, μετά την εισαγωγή της αλυσίδας και των ταχυτήτων, δεν υπήρχε η ανάγκη ένα ποδήλατο να διαθέτει μεγάλου μεγέθους μπροστινό τροχό προκειμένου να κατορθώνει μεγάλες ταχύτητες. Έτσι, το 1885 είναι η χρονιά που κατασκευάζεται το μοντέλο ‘rover’, που συχνά χαρακτηρίζεται ως το πρώτο σύγχρονο ποδήλατο. Κατασκευαστής του ήταν ο Τζον Κεμπ Στάρλεϋ, ανιψιός του Τζέιμς Στάρλεϋ.
Η επιστροφή σε μικρότερου μεγέθους τροχούς βελτίωσε σημαντικά την άνεση με την οποία κανείς θα μπορούσε πλέον να κάνει ποδήλατο. Ως φυσικό επακόλουθο, τα τελευταία χρόνια του 19ου αιώνα το ενδιαφέρον του αγοραστικού κοινού για το ποδήλατο έχει αυξηθεί κατακόρυφα. Με το πέρασμα στον 20ο αιώνα ένας μεγάλος αριθμός ποδηλατικών λεσχών κατακλύζει και τις δύο πλευρές του ατλαντικού ωκεανού, αντικατοπτρίζοντας την καινούργια μόδα. Παράλληλα, εμφανίζονται οι πρώτες βιομηχανίες κατασκευής ποδηλάτων. Ως παράδειγμα μπορεί να αναφερθεί η βιομηχανία Raleigh, η οποία λίγα χρόνια μετά την ίδρυσή της έφτασε να παράγει περίπου 30.000 ποδήλατα το χρόνο. Ιδρυτής της ήταν ο Άγγλος Φρανκ Μπάουντεν. Μέσα στο πρώτο μισό τα μέσα του 20ου αιώνα, το ποδήλατο έχει γίνει το βασικό μέσο μετακίνησης για εκατομμύρια κατοίκους του πλανήτη. Ιδιαίτερα βοηθητική προς αυτή την κατεύθυνση ήταν η επαφή πολλών υπανάπτυκτων χωρών με τις ευρωπαϊκές χώρες, λόγω της αποικιοκρατίας. Από την άλλη πλευρά βέβαια, η ανάπτυξη των μηχανοκίνητων μέσων μεταφοράς είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί αρκετά το ενδιαφέρον για το ποδήλατο σε αρκετές ανεπτυγμένες χώρες. Εξαίρεση αποτελούν ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γερμανία, η Δανία και η Ολλανδία, στις οποίες η χρήση του ποδηλάτου διατηρήθηκε σε υψηλά επίπεδα.
1ο Ποδηλατοδρόμιο στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα το πρώτο ποδήλατο ήρθε το 1885, ενώ το 1890, τη χρονιά ίδρυσης της Διεθνούς Ποδηλατικής Ομοσπονδίας, έγιναν οι πρώτοι ποδηλατικοί αγώνες. Το πρώτο ποδηλατοδρόμιο της χώρας κατασκευάζεται στην Αθήνα για τις ανάγκες των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων, Πρόκειται για το μετέπειτα ποδοσφαιρικό Γήπεδο Καραϊσκάκη. Στους Αγώνες του 1896 οι ποδηλάτες Κωνσταντινίδης και Παρασκευόπουλος αναδεικνύονται Ολυμπιονίκες στα δύο αγωνίσματα ποδηλασίας (85 και 320 χιλιόμετρα αντίστοιχα).
Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο
Σήμερα το Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο ανήκει στις εγκαταστάσεις του Ολυμπιακού Αθλητικού Κέντρου Αθήνας (OAKA) που βρίσκεται στο Μαρούσι. Κατασκευάστηκε το 1991 σε μια έκταση 40 στρεμμάτων και έχει χωρητικότητα 5.250 θέσεων. Την τελική μορφή την πήρε το 2004 όταν για τις ανάγκες των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 προστέθηκε στέγαστρο, με ανοικτά τα πλαϊνά για καλύτερο εξαερισμό. Το 2006 τα πλαϊνά κλείστηκαν με ύαλο-κατασκευή, και το Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο έγινε στάδιο κλειστού τύπου.
Στην Ελλάδα το πρώτο ελληνικό ποδήλατο με χειροποίητο σκελετό κατασκευάστηκε από την Rafbikes (HERMES) στο Ναύπλιο. Yπάρχουν διάφορες βιομηχανίες κατασκευής ποδηλάτων.
Οι οπαδοί του ποδηλάτου θεωρούν ότι το ποδήλατο μπορεί να αποτελέσει τη λύση στα έντονα προβλήματα συγκοινωνίας που χαρακτηρίζουν τις περισσότερες μεγαλουπόλεις. Κεντρικά επιχειρήματά τους αποτελούν το γεγονός ότι το ποδήλατο δεν αντιμετωπίζει προβλήματα κυκλοφοριακής συμφόρησης, απαιτεί μηδαμινό χώρο στάθμευσης, έχει τη δυνατότητα να μετακινείται και εκτός οδικού δικτύου, ενώ παράλληλα δε μολύνει το περιβάλλον με κανένα τρόπο (καυσαέρια, ηχορρύπανση).
Συνοπτική και χρονολογική εξέλιξη ποδηλάτου:
Draisienne
1817: Εφευρέθηκε η οδηγούμενη Draisienne.
MacMillan Velocipede
1839: Το MacMillan velocipede ήταν το πρώτο του είδους του το οποίο δεν απαιτούσε τα πόδια στο έδαφος.
Michaux Velocipede
1860: Michaux Velocipede – Η πρώτη μηχανή προς ανάβαση σε μαζική παραγωγή.
Phantom
1869: Το Phantom, με την κανονική οδήγησή του, εμφανίζεται.
Ariel
1870: Το πρώτο μοντέλο που καθόρισε τα χαρακτηριστικά του συνηθισμένου ποδηλάτου.
Salvo
1876: Salvo, η εμφάνιση ενός ποδηλάτου εύκολου προς ανάβαση .
Γιαπωνέζικο ποδήλατο
1877: Φτιάχτηκε μικρότερο για να ταιριάζει στο Γιαπωνέζικο σώμα.
Kangaroo
1878: Kangaroo, Κανονικό ποδήλατο που εφαρμόζει το πρώτο σύστημα ταχυτήτων και μικρή πίσω ρόδα.
Bayliss Thomas
1879: Το Bayliss Thomas ήταν το πρότυπο ομορφιάς κανονικού ποδηλάτου και ήταν το πιο ολοκληρωμένο ποδήλατο του καιρού.
1879: Το πρώτο ποδήλατο προοωθούμενο από τα πόδια με αλυσίδα στον πίσω τροχό.
Bicycle
1880: Dicycle. Κέρδισε δημοσιότητα αντικαθιστόντας τα σχέδια των δικύκλων με των τρικύκλων.
Rover
1885: Το Rover με τις ισομεγέθεις ρόδες, το πρωτότυπο για το σύγχρονο ποδήλατο.
Δοκιμαστικό Ποδήλατο
1892: Δοκιμαστικό Ποδήλατο ασφαλείας – Το πρώτο ποδήλατο ασφαλείας που παράγεται στην Ιαπωνία.
Fuji Hao
1928: Το καθημερινό ποδήλατο Fuji Hao που ήταν αντίγραφο του Εγγλέζικου μοντέλου.
Ποδήλατο από αλουμίνιο
1947: Το πλαίσιο κατασκευάζεται από αλουμίνιο που χρησιμοποιείται στα αεροπλάνα.
Everest Racer
1948: Το Everest Racer – Συνδύασε μέρη από αθλητικά και άλλα ποδήλατα.
Smart Lady
1956: Smart Lady – Πωλείτο στους καταναλωτές βάση σχεδίου μηνιαίας εξόφλησης.
Mini
1965: Mini Ποδήλατο – Μονοκόματο πλαίσιο για άνδρες και γυναίκες
L'HISTOIRE 1
http://spader.free.fr/musee/histoire3.htm
De la draisienne au grand bi : Le vélocipède
L'origine du vélo
Le 12 juillet 1817, un allemand de 32 ans, le baron Drais assis à califourchon sur une poutre en bois reliant deux roues parcourt avec sa machine 14,4 km en une heure par action de ses pieds sur le sol.
Cette machine appelée communément en France draisienne est brevetée en 1818 sous le nom de "vélocipède" puisque son but est "de faire marcher une personne avec une grande vitesse" (véloce = rapide, pède = pied).
Son succès fut éphémère. Le vélocipède ne retrouva les faveurs du public que le jour où les inventeurs comme Michaux le dotèrent de pédales.
Draisienne
Michaux
Le premier vélocipède à pédales
Paris, mars 1861 : un chapelier apporte à Pierre Michaux, serrurier, une draisienne à la roue avant défaillante pour réparation. L'un de ses fils Ernest l'essaye et se plaint du désagrément qu'il éprouve une fois lancé pour garder les jambes levées. Pierre suggère alors de poser des repose-pieds, ou plutôt "un axe coudé dans le moyeu de la roue" qui le fera "tourner comme une meule". Ainsi une invention simple mais primordiale vit le jour : la pédale.
Le grand bi
On cherche alors à rendre le vélocipède plus rapide. Comme les pédales étaient fixées de part et d'autre du moyeu de la roue avant, il fallait augmenter le diamètre de cette roue motrice pour accroître la distance parcourue à chaque coup de pédale. Alors le diamètre de la roue avant ne cessera d'augmenter tandis que celui de la roue arrière diminuait son rôle se limitant à permettre l'équilibre de l'ensemble. Ainsi naquit le grand bi dans les années 1870.
Grand bi (bois)
Puis le grand bi en bois fut remplacé par le grand bi en acier. Vers 1875, le français Jules Truffault allégea jantes et fourches en les fabricant creuses à partir d'un stock déclassé de fourreaux de sabre et construisit une machine en remplaçant les lourds rayons en bois par des rayons métalliques en tension.
En 1881, le grand bi atteint presque la perfection et pèse pour les modèles de course 10 à 11 kilogrammes !
Cependant, l'hypertrophie de la roue avant (on arrivera à des roues de 3 mètres de diamètre !) pose des problèmes de sécurité. Que les premiers spécimens, voulant échapper à la logique équilibriste des grands bi se soient appelés safety ou bicycle de sûreté confirme à quel point la hantise des chutes imposait le besoin d'engins plus proche du sol.
Grand bi (acier)
La bicyclette plus proche de celle que nous connaissons aujourd'hui n'avait plus qu'à prendre son envol :
L'HISTOIRE 2
La bicyclette
L'invention de la chaîne
La bicyclette telle que nous la connaissons, avec ses roues de diamètres égales et sa traction par chaîne apparut aux début des années 1880. Cependant, elle se différenciait de nos vélo actuels de par son cadre en croix.
Bicyclette de 1888 à cadre en croix et transmission par chaîne
(Cette forme de cadre sera réactualisée dans les années 1970 avec les premiers VTT et de nos jours avec certains cadres monoblocs.)
Bicyclette de 1890 à cadre classique et transmission par chaîne
Le premier cadre "actuel"
A partir des années 1890, la figure géométrique en triangulation des cadres s'imposa : le vélo d'antan ressemblait alors énormément au nôtre mais ressemblait seulement. Un grand nombre d'évolutions discrètes mais majeures devaient encore voir le jour : la roue libre, le pneumatique démontable, le changement de vitesse...
L'avènement du pneumatique
En 1891, Charles Terront est vainqueur de la première grande course classique Paris Brest Paris sans étape. Il s'impose sur une bicyclette montée avec des prototypes Michelin : les premiers pneumatiques démontables. Mais la véritable révolution avait déjà eu lieu, quelques années auparavant en 1888, quand le vétérinaire écossais Dunlop avait réinventé le "tube creux de caoutchouc gonflé d'air" à la place d'un bandage plein jusqu'alors en vigueur.
( Le pneumatique avait en fait déjà été préconisé en vain par Thomson, en 1845, pour les roues des voitures à chevaux.)
Bicyclette de 1891 utilisée pour la classique Paris Brest Paris
D'autres évolutions majeures manquaient encore pour le vélo du 20ème siècle :
L'HISTOIRE 3
Encore des évolutions...
La chaîne en question...
Un système de transmission sans chaîne mais par cardan (dit acatène) se substitua à la chaîne à la fin du 20ème siècle. Ce système eut son heure de gloire dans les courses de longue distance de 1896 à 1898. Très complexe, relativement lourd et ne permettant pas aisément un changement de vitesse, ce système disparut pour laisser place de nouveau à la transmission par chaîne.
Vélo à transmission par cardan
Vélo avec boîte de vitesse dans le pédalier
Vélo à deux chaînes, 3 vitesses dont 2 par rétropédalage
Vélo 6 vitesses = 3 dans le moyeu + 2 chaînes
Les premiers changements de vitesse
Dès l'exposition internationale de vélocipèdes de 1869, certains vélocipèdes comportaient déjà des systèmes imaginés pour des changements de vitesse.
A partir des années 1900 les premières bicyclettes avec changements de vitesse furent commercialisées.
Paul de Vivie désireux que la bicyclette soit le plus commode possible pour les cyclotouristes, mettra au banc d'essai de multiples machines à changements de vitesse (avec bichaîne, chaîne flottante...). Il s'intéressera à toutes des expériences faites en ce domaine et se battra pour la "polymultication" ou changements de vitesse.
En 1913 à lieu à Chanteloup la course de la Polymultipliée où les coureurs expérimentent divers systèmes de changements de vitesse.
Le dérailleur
1911 : pour la première fois, le Tour de France franchit les cols des Alpes et à cette occasion, le Stéphanois Panel expérimente un changement de vitesse par dérailleur. Celui-ci, inventé quelques années auparavant, fut ensuite interdit par Henri Desgrange sur le Tour jusqu'à 1937.
En 1923, Juy lança le dérailleur Simplex.
Le dérailleur à baguette vit le jour en 1933 grâce aux travaux de Campagnolo.
Vélo "Le Chemineau" à dérailleur utilisé par Panel lors du Tour 1911
Vélo pliant utilisé par l'armée française pendant la guerre 14-18
Vélo pliant utilisé par les parachutistes anglais lors du débarquement en Normandie en 1944
Le vélo pliant : Une lourde parenthèse
L'idée de diminuer l'encombrement du vélo pour mieux le transporter est apparu très tôt : en 1878 fut lancé en Angleterre un tricycle pliant.
En 1895 la bicyclette du capitaine Gérard conçue pour l'armée recueillie un certain succès.
Ainsi lors des deux guerres mondiales, ces vélos alourdirent le paquetage des soldats.
Cette histoire est loin d'être terminée et continue aujourd'hui de plus belle... mais au fait : finalement, quelle est la différence entre une bicyclette et un vélo ? Un élément de réponse :
"Une silhouette profilée mauve fluo dévale à soixante-dix à l'heure : c'est du vélo. Deux lycéennes côte à côte traversent un pont à Bruges : c'est de la bicyclette."
Romancier français [ Philippe Delerm ] Extrait de La première gorgée de bière.
|||| L'origine du vélo :
http://cycloclubvarangeville.fr/index.php?option=com_content&view=article&id=13&Itemid=16
C'est le Baron Drais qui, le 12 juillet 1817 en Allemagne, inventa le "vélocipède". Constituée de deux roues à rayons reliées par une poutre, le tout en bois, on avançait par l'action des pieds sur le sol assis à califourchon sur la poutre. En une heure, la distance parcourue pouvait atteindre 14,4 km. Cette machine appelée "Draisienne" en France est brevetée en 1818 sous le nom de "vélocipède" (véloce = marche rapide, pède = à pied).
Il a fallu attendre mars 1861, pour voir la première Draisienne s'équiper de pédales. C'est le serrurier parisien Pierre Michaux, qui pour résoudre le désagrément de garder les jambes levées lors de son utilisation, trouva l'idée de poser des repose-pieds, ou plutôt "un axe coudé dans le moyeu de la roue. Ainsi une invention primordiale et pourtant simple vit le jour : la pédale.
On cherche alors à rendre le vélocipède plus rapide. Comme les pédales étaient fixées de part et d'autre du moyeu de la roue avant, il fallait augmenter le diamètre de cette roue motrice pour accroître la distance parcourue à chaque coup de pédale. Alors le diamètre de la roue avant ne cessa d'augmenter tandis que celui de la roue arrière diminua, son rôle se limitant à permettre l'équilibre de l'ensemble.
Ainsi naquit le grand Bi dans les années 1870.
Puis c'est encore un Français, Jules Truffault, qui vers 1875 réalisa le grand Bi en acier. Il allégea jantes et fourches en les fabricant creuses à partir d'un stock déclassé de fourreaux de sabre et construisit une machine en remplaçant les lourds rayons en bois par des rayons métalliques en tension. En 1881, le grand Bi atteint presque la perfection et pèse pour les modèles de course entre 10 à 11 kilogrammes !
Cependant, l'hypertrophie de la roue avant pour un diamètre de 3 mètres pose des problèmes de sécurité et la hantise des chutes imposait le besoin d'engins plus proche du sol.
- - -
Enfin, la bicyclette plus proche de celle que nous connaissons fit son apparition au début des années 1880, avec ses roues de diamètres égaux, sa traction par chaîne et un cadre acier en croix.
Bicyclette de 1888 à cadre en croix et transmission par chaîne.
A partir des années 1890, la figure géométrique en triangulation des cadres s'imposa : le vélo d'antan ressemblait alors énormément au nôtre mais ressemblait seulement. Un grand nombre d'évolutions discrètes mais majeures devaient encore voir le jour : le pneumatique, la roue libre, le changement de vitesse, ...
Bicyclette de 1890 à cadre classique et transmission par chaîne.
En 1891, Charles Terront est vainqueur de la première grande course classique Paris Brest Paris sans étape sur une bicyclette montée avec des prototypes Michelin : les premiers pneumatiques démontables. Mais la véritable révolution avait déjà eu lieu, quelques années auparavant en 1888, quand le vétérinaire écossais Dunlop avait réinventé le "tube creux de caoutchouc gonflé d'air" à la place d'un bandage plein jusqu'alors en vigueur.
Bicyclette de 1891 utilisée pour la classique Paris-Brest-Paris.
A l'approche du 20ème siècle et au rythme des compétitions, des inventions majeures allait permettre au vélo de ce perfectionner encore.
D'abord, pour améliorer la transmission, plusieurs systèmes fét élaborés. Une transmission sans chaîne mais par cardan (dit acatène) se substitua à la chaîne durant les années 1896 à 1898 et utilisé lors de courses de longue distance. Très complexe, relativement lourd et ne permettant pas aisément un changement de vitesse, ce système disparut pour relaisser place à la transmission par chaîne.
Vélo à transmission par cardan.
En 1889, lors de l'exposition internationale des vélocipèdes, certaines bicyclettes comportaient déjà des systèmes pour changer de développement en roulant. Leur commercialisation n'a débutées qu'au début des années 1900.
Paul de Vivie s'investit pour que la bicyclette soit le plus commode possible pour les cyclotouristes. Il s'intéressa à toutes les expériences faites en ce domaine et mit au banc d'essai de multiples machines à changements de vitesse (avec bi-chaîne, chaîne flottante...).
En 1913 à Chanteloup, la course de la Polymultipliée permis aux coureurs d'expérimenter divers systèmes de changements de vitesse.
Vélo avec boîte de vitesse dans le pédalier.
Vélo à deux chaînes, 3 vitesses dont 2 par rétropédalage.
Vélo 6 vitesses, 3 dans le moyeu + 2 chaînes.
C'est à l'occasion du Tour de France 1912 ou les cols des Alpes fut franchi pour la première fois, que le Stéphanois Joanny Panel utilise "le Chemineau" un changement de vitesse par dérailleur (co-inventé avec Claudius Bouillier en 1911). Mais ce dérailleur fut ensuite interdit par Henri Desgrange sur le Tour jusqu'en 1937.
En 1923, Juy lança le dérailleur Simplex.
Le dérailleur à baguette vit le jour en 1933 grâce aux travaux de Campagnolo.
Vélo "Le Chemineau" à dérailleur utilisé par Panel lors du Tour 1911.
A part l'équipement utilisé, la géométrie des vélos de course n'a plus évolué depuis 1933. Elle est restée figée à cause de la réglementation de l'Union Cycliste Internationale. Pourtant, le vélo aurait eu une formidable occasion d'évoluer en 1934. Il s'en est fallu d'une décision de l'UCI basée sur des intérêts commerciaux de leurs dirigeants... Sans cette décision, les vélos ne seraient certainement pas les mêmes aujourd'hui...
||
L'alternative au vélo droit :
Dans les années 1920, et sur les bases de "la bicyclette normale" inventée en 1896 de M. Challand, Charles Mochet invente le VPH à quatre roues qu'il baptisa "le Vélocar".
Cet engin rencontra du succès mais il était dangereux pour les autres usagers de la route car peu maniable dans les virages.
Le "Velocar" participa à quelques courses.
Au début des années 30, Charles Mochet revient sur le concept jamais exploité de "la bycyclette normale" qu'il modernisa pour obtenir le premier vélo-couché.
Techniquement, on sait que le vélo couché de Charles Mochet a :
les deux roues d'un diamètre de 50 centimètres,
un centre de gravité bas
un empattement de 146 centimètres ce qui lui donne une très bonne stabilité.
le pédalier est de 12 cm en surélévation du siège ce qui permet de développer plus de puissance
le pédalier et le siège sont réglables à la taille du pilote ou en fonction de l'utilisation voulue du vélo-couché.
Dans sa longue recherche, Charles Mochet s'est appliqué à construire un vélo plus rapide que le vélo traditionnel, mais il voulait aussi prouver que le vélo-couché était l'idéal pour le tourisme (confort même avec bagages) et l'usage journalier. L'ingénieur autodidacte français construisit plusieurs modèles. Il appliquait avec génie des principes de physique.
C'est le cycliste professionnel Henri Lemoine qui essaya en premier le vélo-couché encore baptisé "Vélocar". Il fut étonné par son confort et sa maniabilité, mais il refusa de l'employer dans les concours... Il avait peur d'être ridicule.
Suite à ce refus, Charles Mochet appela Francis Faure, un coureur de deuxième catégorie, frère du célèbre coureur Benoît Faure pour tester son engin. Il fut ainsi le premier coureur a montré de l'intérêt aux recherches de Mochet. Il s'entraîna un peu et décida de monter sur la piste...
Quand il se présenta avec son vélo-couché, les autres coureurs rigolèrent. "Faure, vous êtes déjà fatigué ?... et autres quolibets..." Mais ces moqueurs cessèrent de rire lorsque Francis Faure prit la tête de la course. Nos "rigolos" ne savaient même pas revenir dans son sillage.
Tirant profit de la supériorité aérodynamique indéniable de son vélo-couché, Faure battit ainsi de nombreux cyclistes de première classe en France puis en Europe. En un an, Faure était devenu pratiquement imbattable dans les courses jusque 5 km sur vélodrome.
Le "Velocar" arrive sur la route en 1933 et c'est de suite un succès. Paul Morand remporte même Paris-Limoges sur un vélo-couché de Mochet. Faure établit de nombreux records du monde sur piste et le "Georges Mochet" de route remporte un vif succès. Cette situation favorable incite ces promoteurs Charles et son fils Georges a envisagé de battre le record de l'heure.
Charles Mochet questionna en octobre 1932 l'Union Cyclisme International pour obtenir l'homologation de son vélo-couché. Il voulait être sûr que le record serait reconnu. Il reçut une réponse positive à sa demande : "le Velocar n'a aucun composant aérodynamique ajouté...".
En 1907, le record absolu de l'heure était porté à 41,520Km par le français Marcel Berthet. En 1914, ce record passe à 44,247Km par le suisse Oscar et son vélo caréné appelé l'oeuf d'Oscar. Ce record restera inchangé jusqu'en 1933. Pourtant, le vélo d'Oscar fut copié par de nombreux constructeurs. Des carénages furent imaginés pour envelopper les vélos ordinaires. Cette course technologique devenait dangereuse et elle fut interrompue par l'UCI en 1914.
Le 7 juillet 1933, avec son vélo couché, Francis Faure porte le record de l'heure à 45,055Km au vélodrome de Paris. Les médias relaient l'événement et les problèmes commencent. Est-ce bien un vélo ? C'est une petite révolution... et puis le chaos. Puis en aoét, Maurice Richard porte le record à 44,077Km sur un vélo droit.
Le monde du cyclisme est en ébullition. Quel est le bon record du monde ? Le vélo-couché serait-il légitimé comme bicyclette légale pour participer aux concours sanctionnés par l'UCI ? Ce fut le plat consistant du 58ème congrès de l'UCI. (février 33). Les fonctionnaires se sont amusés et ont été intéressés par le "Velocar"... Et puis l'anglais fut séduit par la stabilité du vélo et lui prédisait un grand avenir. L'italien "Bertholini" trouvait qu'il ne s'agissait pas d'un vélo ! Incroyable mais vrai.
Et puis ce qui fit basculer les fonctionnaires n'est pas un critère technique mais une appréciation humaine. Un "petit" cycliste comme Francis Faure n'avait le droit d'être champion du monde ! Faure n'avait pas gagné de grandes courses. Ce record devait appartenir à un "bon" coureur comme Richard. L'UCI venait d'outrepasser ses compétences initiales et d'interdire le progrès. Le 1 avril 1934, l'UCI refuse de reconnaître tous les records sur vélo-couché et interdit son utilisation dans les courses. C'est le jour le plus noir pour son développement.
L'UCI définit des critères géométrique précis pour la constitution d'un vélo de course !
Le 1 avril 1934, Francis Faure est reconnu champion du monde VPH sans carénage. Malgré les protestations de Charles Mochet, ce qui promettait de devenir une fabuleuse aventure avorta. Il faudra attendre plus de 50 ans pour voir renaître cette magnifique invention... et plus de 60 ans pour qu'elle devienne peu à peu un produit de consommation !
Charles Mochet a créé les bases du vélo-couché mais l'aventure n'est pas terminée. Le vélo-couché Mochet a pris place au Musée allemand du vélo à Einbeck. Le vélo-couché est un véritable vélo quoiqu'en pense les fonctionnaires de l'UCI. Le vélo-couché est un progrès technique indiscutable.
Aujourd'hui, les vélos couchés se déclinent en de nombreuses variantes pour tous les besoins :
Pour la course, très près du sol.
Pour la course, très près du sol.
Pour les cyclo-sportifs sur route.
Pour les randonnées sur route.
Pour les randonnées sur route et chemin.
Pour la randonnée tous chemins ou en montagne.
Caréné pour les courses de vitesse.
Celui du record de vitesse. (130 Km heure)
-
1880
LE GRAND-BI
Adolphe CLÉMENT, apprenti serrurier, autodidacte au fabuleux esprit d'entreprise crée sa propre usine et produit ces magnifiques machines. Equipées d'un dispositif de freinage par frottement, ainsi que d'échelons utilisés pour atteindre la selle en haut de la roue, le Grand-Bi devient la monture de choix malgré le danger toujours présent de la chute...
1895
"CAPITAINE GERARD"
C'est au Capitaine GÉRARD que l'on doit l'entrée de la bicyclette pliante au sein de l'armée française à partir de 1895. Celle-ci n'étant plus considérée comme simple moyen de transmission, mais comme véritable arme de guerre pour les troupes combattantes.
1897
TRANSMISSION PAR PIGNONS
Bien des constructeurs cherchent à supprimer la chaîne. Ici nous nous trouvons en face d'une application nouvelle de cette recherche. Une roue intermédiaire transmet le mouvement de la roue du pignon du pédalier à la roue dentée du moyeu de la roue motrice. Cette roue de transmission, grâce au galet dont est muni son pourtour, réduit autant que possible le travail absorbé. La disposition des tubes, maintenant l'axe de la roue intermédiaire, dont le moyeu est à billes, assure une grande rigidité à cette partie du cadre et évite les coincements des organes moteurs.
1899
LA BICYCLETTE A CARDAN
1899 - Type de bicyclette appelé "acatène ", c'est à dire sans chaîne. Les acatènes eurent leur heure de gloire. Le coureur Gaston RIVIERE gagna BORDEAUX-PARIS sur un acatène MÉTROPOLE en 1897 & 1898. Cependant ces transmissions étaient délicates, coûteuses et ne comportaient pas de roue libre. L'acaténe expérimente la transmission par pignons d'angle. Le pédalier et le moyeu sont reliés par un tube tournant qui enveloppe le fourreau droit de la fourche arrière. Mais le renvoi de la force d'un couple de pignons d'angle à un autre entraîne une grosse déperdition d'énergie.
1900
LE TRIPORTEUR
De nombreux commerçants recouraient au triporteur pour faire leurs livraisons. Cependant en vertu d'un décret du code du travail de 1909 : Interdiction est faite aux garçons de moins de 14 ans, aux filles et femmes de tous âges, d'utiliser ce genre de machines. Pour les garçons de moins de 18 ans la charge maximale autorisée ne doit pas dépasser 75 kg, véhicule compris
1932
LE VELO-FAUTEUIL
Machine construite à MACON (SAÔNE ET LOIRE) .- Très sûr et confortable, n'exigeant aucun apprentissage, le vélo-fauteuil convient à tous et particulièrement aux personnes ne sachant pas tenir leur équilibre sur un vélo. "Voyager à l'aise et en sécurité" - disait la réclame de l'époque.
1935
L'HIRONDELLE
Ce modèle fabriqué à la manufacture d'armes de St. ÉTIENNE (Loire) permettait, grâce à deux roues libres inversées, de monter plus facilement les côtes en pédalant en arrière ! Il était équipé d'un éclairage électrique.
1935
LE TRICYCLE
D'utilisasion simple, cette machine est destinée plus particulièrement aux personnes ayant des difficultés d'équilibre en bicyclette... Sous entendu que la conduite d'un tricycle est sans rapport avec celle-ci... Auguste TREFF en fut le constructeur et les équipa d'un moyeu arrière à frein par rétro-pédalage.
1936
LE TANDEM
Les premiers congés payés. Le Front Populaire présidé par Léon BLUM instaure les deux semaines de congés annuels. Des milliers d'ouvriers et d'employés achètent des vélos ou des tandems et partent en vacances. Le peuple découvre la France, grâce au vélo et au camping, et s'empare d'une liberté toute neuve, celle du repos et du voyage pour le plaisir.
1939
LE TAXI
La pénurie de carburants pendant les années d'occupation, incita les chauffeurs de taxi au retour à l'utilisation musculaire. Etait-ce là le début d'un mode de transport léger,rapide et économique ? ....
1939
LE SPORTPLEX
Victor SIRONVAL laissa libre cours à son esprit inventif. II construisit ce vélocipède permettant la position horizontale, à direction par rotules fixées aux extrémités de deux tiges. Modèle rare, environ deux mille exemplaires. A remarquer la plaque d'immatriculation à l'arrière, bligatoire en zone occupée lors de la dernière guerre mondiale.
1996
ZIPP 2001
Conception futuriste de cadre plongeant en carbone, roue arrière lenticulaire, avant à bâtons, grand plateau de 54 dents, cintre en alu soudé, fourche droite, tous ces éléments en font une machine très rapide. Ce modèle exposé servit à l'équipe canadienne aux jeux olympiques d'ATLANTA
LUMIERE !
Au début, l'éclairage des cycles était constitué d'une lampe à acétylène montée à l'avant sur une suspension à ressort en forme de parallélogramme. Ce système permettait d'amortir les chocs tout en conservant la lampe en position verticale.
Puis vinrent la dynamo et l'ampoule électrique.
SYSTEMES DE FREINAGE
Ci-contre: Simple frottement d'une plaque métallique sur le pneu
Ci-dessous: le rétro-pédalage. Pour freiner, il suffit de pédaler en arrière.
Ci-dessous, encore un freinage par frottement. Un tampon en cuir vient s'user contre le pneu "ressort" de la "bicyclette du capitaine Gérard"
Ci-dessus, freinage à tambour. Abandonné sur les cycles de nos jours, il est toujours utilisé sur les voitures, à l'arrière.
Ci-contre et dessous, deux machoires viennent frotter de part et d'autre de la jante. C'dest le plus utilisé de nos jours.
TUT - TUT!
DU PLUS ANCIEN AU PLUS RECENT
La cloche du triporteur (1900)
La poire (Peugeot Sport 1903)
La sonnette (Vélo-fauteuil 1932)
http://chv.chez-alice.fr/cyclades/
power pointhttp://www.google.gr/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&frm=1&source=web&cd=14&ved=0CHsQFjAN&url=http%3A%2F%2Fwww.collegeandernos.fr%2FIMG%2Fppt%2Fbicyclette.ppt&ei=YVY2UYzcBMXFtAaDz4CwBQ&usg=AFQjCNEEs9-eQY_PxrPEFLZ4hiW6QArP2g&sig2=6blidVMBq9xSSEJUKEpzFw
youtube
http://www.youtube.com/watch?v=s38IpitZ6r8
http://www.youtube.com/watch?v=3qpG7uIsu4s

(view changes)

home edited ... "Le Tour de France 2012" Καλή πλοήγηση

...

"Le Tour de France 2012"
Καλή πλοήγηση

(view changes)

home edited Καλώς ήρθατε "Le Tour de France 2012" Καλή πλοήγηση

Καλώς ήρθατε
"Le Tour de France 2012"
Καλή πλοήγηση

(view changes)

LE TOUR DE FRANCE 2012 wikiphotos.docx uploaded

LE TOUR DE FRANCE 2012 wikiphotos.docx uploaded

LE TOUR DE FRANCE 2012 wikiphotos.docx uploaded

LeTourdeFrance2012 created

elikripa joined LeTourdeFrance2012